عمل جراحی فتق کشاله ران شایع ترین عمل جراحی عمومی است. در کنار روش ترمیم نحوه ایجاد بی دردی نیز موضوعی بوده که همواره مورد توجه وتحقیق قرار گرفته است. بی حسی موضعی شایع ترین روش در دنیاست و کمترین عارضه و خطر را دارد. اما در کشور ما هنوز به طور گسترده از آن استفاده نمی شود. ارزیابی کفایت و اطمینان این شیوه، نیاز به بررسی بیشتر و مقایسه آن با روشهای جاری دارد. در یک کارآزمایی بالینی شاهد دار تصادفی شده، 72 نفر از مردان 18 سال به بالا که به علت فتق کشاله ران یک طرفه غیر راجعه جهت عمل به بیمارستان بقیه الله الاعظم (عج) تهران مراجعه کرده بودند، به دو دسته تقسیم شدند، نیمی از ایشان با روش بی حسی موضعی همراه آرامبخش وریدی و نیمی با بی حسی نخاعی تحت عمل جراحی قرار گرفتند. بعد از عمل طی پرسشنامه ای و با استفاده از Visual Analog Scale موارد مورد نظر ثبت می شد. زمان عمل در بی حسی موضعی بیشتر بود (p<0.01)، درد سوزن بی حسی (p<0.01) و درد 4 ساعت بعد از عمل (p<0.02) در گروه بی حسی موضعی کمتر بود. در حالیکه درد هنگام عمل و درد 24 ساعت بعد از عمل در دو گروه تفاوت آماری نداشت. سردرد، سرگیجه و حالت تهوع همچنین مشکلات ادراری بعد از عمل در گروه بی حسی نخاعی بیشتر بود اما این تفاوت معنادار نبود. هیچ موردی از حساسیت به داروی بی حسی، عوارض قلبی ریوی حین و بعد از عمل موجود نبود، عوارض زخم در دو گروه تفاوت آماری نداشت. هر دو روش بی حسی نخاعی روشهای قابل قبول بوده، انتخاب بی حسی موضعی جهت عمل فتق کشاله ران روشی مطمئن و موثر در ایجاد بی دردی است، گرچه ممکن است کمی بیشتر از بی حسی نخاعی طول بکشد.

گاوها معمولا مقید سازی فیزیکی را تحمل می‏ کنند بنابراین، بسیاری از روش‏ های درمانی و جراحی شامل جراحی‏ های اندام حرکتی را می‏ توان با استفاده از ترکیب آرام ‏بخشی ملایم و بی‏ حسی موضعی یا ناحیه‏ ای انجام داد. این روش‏ ها از خطرات بیهوشی عمومی اجتناب می‏ کنند و نسبتا ساده و ارزان با عوارض جانبی کم هستند. بی‏ حسی موضعی یا ناحیه‏ ای شامل تزریق داروی بی‏ حسی است که از بین رفتن حس را در یک بخش از بدن فراهم می‏ آورد. استفاده مناسب از بی‏ حسی‏ های موضعی ابزاری مهم جهت انجام روش‏ های درمانی و جراحی در اندام‏ های حرکتی گاو است. مهم است که بی‏ حسی موضعی بی‏ دردی کافی را برای کنترل درد فراهم آورد. لیدوکایین معمول‏ ترین داروی بی‏حسی موضعی است که در گاو استفاده می‏ شود. چندین روش بی‏ حسی موضعی و ناحیه ‏ای شامل بی‏ حسی عصبی، بی‏ حسی حلقوی، بی‏ حسی چهار نقطه‏ ای و بی ‏حسی ناحیه ‏ای سیاهرگی برای بخش پایینی اندام‏ ها در گاو وجود دارد. در بی‏ حسی ناحیه ‏ای، داروی بی‏ حسی نزدیک یک عصب خاص تزریق می‏ شود در حالی‏ که بی‏ حسی حلقوی با تزریق داروی بی‏ حسی به‏ صورت دورتادور انجام می‏ شود. در بی‏ حسی چهار نقطه ‏ای، داروی بی‏ حسی در چهار نقطه به‎منظور بی‏ حس کردن بخش پایینی اندام از پسترن به سمت پایین تزریق می‏ شود. در بی ‏حسی ناحیه ‏ای سیاهرگی، داروی بی‏ حسی به‏ صورت داخل سیاهرگی از طریق یک کاتاتر، پس از قرار دادن تورنیکت دورتادور اندام تزریق می‏ شود. توجه به حجم داروی بی‏ حسی موضعی جهت پیشگیری از اثرات سمی این داروها ضروری است. در این مقاله، معمول‏ ترین روش ‏های بی‏ حسی موضعی در بخش انتهایی اندام‏ ها گاو شرح داده می‏ شود.

از نظر تاریخچه، به کارگیری آنستزی موضعی بعد از آنستزی جنرال صورت گرفته است. در سال 1860، نایمن (Niemann) برای اولین بار مشاهده کرد که زبان بر اثر استفاده از کوکائین بی حس می شود. فن آنرپ (Von Anrep) در سال 1880 متذکر شد که می توان کوکایین را برای آنستزی به کار گرفت. در سال 1884 از قطره کوکایین برای ایجاد بی حسی ملتحمه استفاده شد. آنستزی موضعی معمولا باید خصوصیات ویژه ای داشته باشد. به عنوان مثال باید از ایجاد هر گونه حساسیت موضعی به دور بوده و شروع سریع و طول مدت اثر کافی داشته باشد. داروهایی که در این سری قرار می گیرند از ترکیبات با طول اثر کوتاه تا آنستزی دهنده های موضعی طولانی مدت را شامل می شوند. در میان آنها آنچه بیشتر مشهور است لیدوکائین (Lidocaine) و بوپی واکائین (Bupivacaine) است. لیدوکائین را اولین بار لوفگرن (Lofgren) در سال 1948 به کار گرفت. این ماده، بی حسی دهنده خوبی است و حساسیت موضعی ندارد. بوپی واکائین در سال 1957 توسط ایکنستم (Ekenstem) سنتز گردید و سپس به طور وسیع کاربرد پیدا کرد. بیماری های آنورکتال که با جراحی قابل اصلاح و درمان هستند بسیار شایع اند. این بیماری ها شامل هموروئید (هموروئید داخلی، هموروئید خارجی)، فیستول آنال، فیشرآنال هستند. هر روز تعداد زیادی از بیماران مبتلا به بیماری های فوق جهت درمان به درمانگاه های جراحی مراجعه می کنند که اکثرا عمل جراحی آنان تحت بیهوشی جنرال، اسپینال و یا کودال انجام می شود. در این مطالعه تعداد 40 بیمار مبتلا به بیماری های آنورکتال مورد بررسی قرار گرفته اند.

در شکستگی های ناپایدار لگن، یکی از روشهای ثابت کردن قسمت خلفی لگن، استفاده از پیچ ایلیوساکرال است. این روش با وجودی که در بسیاری از مواقع روش انتخابی است ولی در ایران بعلت مشکلات تکنیکی در جاگذاری این پیچ، به طور شایعی مورد استفاده قرار نمی گیرد. ما روش معمولی پیچ گذاری ایلیوساکرال را با کمی تغییر برای افزایش کیفیت تصویرنگاری و کاهش خطر عوارض عصبی، به صورت پیچ گذاری با راهنمایی سی تی اسکن زیر بیحسی موضعی در دو بیمار انجام دادیم در هر دو مورد پیچ در جای مناسب قرار گرفته عوارض جانبی ناشی از آن به وجود نیامد.

هدف: مقایسه از بی حسی موضعی و بی هوشی عمومی در جراحی های زجاجیه و شبکیه از نظر میزان رضایت بیماران.روش پژوهش: این مجموعه موارد مداخله ای شامل 928 بیمار بود که طی 6 ماه در بیمارستان فارابی تحت اعمال جراحی شبکیه قرار می گرفتند. اطلاعات مورد بررسی شامل مشخصات بیمار، علت و نوع عمل جراحی، وجود و نوع بیماری زمینه ای و همراه، سابقه جراحی قبلی و نوع بی هوشی یا بی حسی در آن، روش بی هوشی یا بی حسی و میزان داروهایی که در عمل حاضر مورد تجویز قرار گرفته اند، درد و بی حرکتی حین عمل و تحمل شرایط عمل، تجویز داروهای آرام بخش و مقدار آن ها، تحمل تا پایان عمل، شدت درد در ساعات 1، 6، 12 و 24 بعد از عمل، وجود یا عدم عوارض بی هوشی در 24 ساعت اول بعد از عمل با تاکید بر وجود و شدت تهوع و استفراغ و در نهایت میزان رضایت بیمار و جراح از شرایط حین عمل بودند. انتخاب نوع بی هوشی بر اساس سن بیمار، وجود بیماری همراه و نظر جراح بود.یافته ها: از 928 بیمار مورد مطالعه، عمل جراحی در 343 مورد با بی حسی موضعی و در 585 مورد با بی هوشی عمومی انجام شد. میانگین سنی در بیماران گروه بی حسی موضعی 7.3±68.8 سال (78-51 سال) و در گروه بی هوشی عمومی 6.5±55.9 سال (70-43 سال) بود (P=0.041). گروه بی حسی موضعی، از نمره متوسط (American Society of Anesthetics) ASA بالاتری برخوردار بودند ولی از نظر شرایط حین عمل، بی دردی و بی حرکتی بیمار و رضایتمندی جراحان، گروه بی حسی موضعی با گروه بی هوشی عمومی قابل مقایسه بود؛ به طوری که در گروه بی حسی موضعی، 96.4 درصد بیماران شرایط مناسبی داشتند و در 98.8 درصد موارد، شرایط عمل خوب تا عالی بود. میزان درد بعد از عمل در گروه بی حسی موضعی به طور قابل توجهی کم بود؛ ضمن آن که بروز عوارض ناشی از بی هوشی در گروه بی حسی موضعی دیده نشد.نتیجه گیری: بی حسی موضعی برای جراحی های زجاجیه و شبکیه، جایگزین مناسبی برای بی هوشی عمومی است و در بیمارانی که مبتلا به مشکلات زمینه ای هستند؛ می تواند به عنوان روش انتخابی اول مطرح باشد.

زمینه و هدف: یکی از شایع ترین علل وحشت بیماران از جراحی، درد بعد از عمل می باشد. بطور معمول جهت تسکین درد بیماران داروی ضددرد از گروه مخدرها و یا از گروه داروهای ضدالتهابی غیراستروییدی استفاده می شود. با توجه به اثرات جانبی هر دو گروه، این مطالعه به منظور بررسی اثر بی حس کننده موضعی بویپواکایین در تسکین درد بعد از عمل سزارین انجام شده است.روش بررسی: این بررسی از نوع کارآزمایی بالینی تصادفی بود، که بر روی 100 زن حامله ای که جهت سزارین به بیمارستان مرکز آموزشی درمانی نجمیه تهران مراجعه کرده بودند، انجام شد. این افراد بطور تصادفی به دو گروه مورد (50 نفر) و شاهد (50 نفر) تقسیم شدند، برای گروه مورد بوپیواکایین 5/0% به میزان 10 سی سی در محل برش جراحی (زیر جلد) در پایان عمل سزارین تزریق شد. شدت درد در ساعت های اول، دوم، چهارم، ششم، نهم و دوازدهم بعد از عمل با استفاده از آزمون (Visual Analogue Scaling) VAS ارزیابی شد. همچنین میزان مصرف مسکن (آمپول پتدین) در دو گروه مطالعه و شاهد مورد مقایسه قرار گرفت. یافته های بدست آمده از پژوهش توسط آزمون های آماری کولموگراف، اسمیرنوف، t مستقل و من ویتنی تجزیه و تحلیل شد.یافته ها: میانگین مصرف مسکن در گروه مورد 25.63±16 mg و در گروه شاهد 35.05±13.6 mg بود (P<0.05). در ساعت های چهارم، ششم و نهم و میانگین شدت درد در گروه مورد کمتراز گروه شاهد بود (P<0.05).نتیجه گیری: با توجه به اطلاعات بدست آمده از این پژوهش و با توجه به این که در بخش های زنان امکان استفاده بیشتر از مسکن های قوی (مخدر) وجود ندارد، این روش می تواند جایگزینی، بهتر و عملی تر بود و آرامش و تسکین درد بیمار را در ساعات بعد از عمل تامین نماید.

سابقه و هدف: درد حین تزریق بی حسی موضعی از مشکلاتی است که موجب ایجاد ترس و اضطراب در بسیاری از بیماران و اجتناب آنها از درمانهای دندانپزشکی شده است. در مطالعات قبلی گزارشاتی از تاثیر گرم کردن ماده تزریق بی حسی در پوست، جراحی پلاستیک در ناحیه سر و صورت و جراحی کاتاراکت گزارش شده است. هدف از انجام این تحقیق بررسی اثر تزریق با دمای 37 درجه سانتی گراد در کاهش درد ناشی از تزریق اینفیلتره ماگزیلا و مقایسه آن با تزریق در دمای 21 درجه (دمای اتاق) در همان فرد در بیماران مراجعه کننده به دانشکده دندانپزشکی دانشگاه علوم پزشکی آزاد تهران در سال 1397 بود. مواد و روش ها: تحقیق به روش کارآزمایی بالینی از نوع split mouth انجام شد. کلیه افرادی که دو سمت ماگزیلا آنها اندیکاسیون تزریق بی حسی را داشت و موافقت خود را اعلام کردند، به عنوان نمونه در نظر گرفته شدند. کارپول لیدوکایین (داروپخش-ایران) انتخاب شد و در گروه تجربی به وسیله گرم کن (Tommee Teppee-انگلستان) به دمای 37 درجه سانتی گراد رسید و سپس یک سمت از ماگزیلا به عنوان گروه مورد به صورت تصادفی تزریق گرم و سمت دیگر به عنوان گروه کنترل تزریق با دمای اتاق و با همان دوز انجام شد. بلافاصله پس از تزریق تاثیر آن بر میزان شدت درد بر اساس VAS صدگانه تعیین و با آزمون MANN-U-WHITNEY مورد قضاوت آماری قرار گرفت. یافته ها: روی 16 نفر و با توجه به نوع مطالعه 32 نمونه کار شد. از این نمونه ها 7 نفر مرد و 13 نفر زن بودند و سن آنها 12/98± 36/36 بود. میزان درد گروه شاهد (تزریق دمای اتاق) 28/5± 38/5 و در گروه مورد (تزریق گرم) برابر با 20/9± 27/5 بود. میزان درد در گروه شاهد 75 درصد و در گروه تجربی 25 درصد بود. (0/01>P) نتیجه گیری: به نظر می رسد گرم کردن کارپول های بی حسی در کاهش درد هنگام تزریق موثر است.

زمینه و هدف: مواردی در دندان پزشکی وجود دارد که با وجود تزریق ماده بی حسی موضعی دستیابی به یک بی حسی عمیق جهت درمان ریشه امکان پذیر نمی باشد و یا این که موارد منع مصرف مواد بی حس کننده موضعی معمول برای بیمار وجود دارد. در این موارد استفاده از طب مکمل بخصوص هیپنوتیزم می تواند مطرح شود. هدف از این مطالعه تعیین میزان موفقیت هیپنوتیزم در ایجاد بی حسی موضعی در درمان ریشه دندان بود.روش بررسی: این مطالعه به صورت کار آزمایی بالینی روی 21 نفر بیمار داوطلب مراجعه کننده به بخش اندو دانشکده دندان پزشکی مشهد با دندان های وایتال با درگیری پالپی انجام گرفت. برای تمام بیماران فرم معاینه دندان و وضعیت بیماری های سیستمیک تهیه شد. سپس در حضور همراه بیمار، بیماران تحت القای هیپنوتیزم قرار گرفتند و بعد از انجام هیپنوتیزم زمان رسیدن به بی حسی مطلوب ثبت شد و بیمار شرطی گردید. در جلسه دوم با استفاده از کلید شرط سریع تر به حالت هیپنوز وارد شدند و زمان رسیدن به بی حسی ثبت شد و پس از تایید بی حس بودن دندان، درمان اندو انجام می گردید. اطلاعات بدست آمده توسط تست های آماری من ویتنی یو (Mann-Whitney U) ویلکاکسون(Wilcoxon)  و فیشر دقیق (Fisher's Exact) و با اطمینان 95  درصد مورد آنالیز قرار گرفتند.یافته ها: نتایج بدست آمده نشان داد که در شرایط مکانی و زمانی بخش اندو از 21 نفر داوطلب 16 نفر (2.76 درصد) در عمق بی حسی مناسب قرار گرفتند و 5 نفر (8.23 درصد) پاسخ دهی مناسب به ایجاد بی حسی موضعی نداشتند. مدت زمان رسیدن به بی حسی موضعی هیپنوتیزمی در بار دوم (8.3 دقیقه) کمتر از بار اول (09.23 دقیقه) بود. زن و مرد اختلافی در پاسخ دهی به ایجاد بی حسی موضعی نداشتند. استفاده از هیپنوتیزم جهت ایجاد بی حسی موضعی برای درمان ریشه دندان در 2.76 درصد موفقیت آمیز بود و در 8.23 درصد عدم موفقیت داشت که این اختلاف از نظر آماری معنی دار بود.نتیجه گیری: استفاده از هیپنوتیزم یک رویکرد بالینی مفید جهت ایجاد بی حسی موضعی برای درمان ریشه دندان می باشد. با توجه به میزان موفقیت در مطالعه حاضر در مواردی که مواد بی حس کننده موضعی در بیمار کنترااندیکاسیون داشته باشد، می توان از هیپنوتیزم جهت ایجاد بی حسی موضعی در دندان پزشکی استفاده کرد.